Miód
Miód to naturalny produkt spożywczy, słodki, wysokokaloryczny, konserwujący, leczniczy i ma zastosowanie od wielu tysięcy lat.



Trochę historii:



Już w grobowcach faraonów znajdowano miód nadający się do spożycia.
W zapiskach sumeryjskich sprzed 4000 lat zalecano miód jako produkt odżywczy i leczniczy. Hipokrates uważany za ojca medycyny (V w. p.Ch.)stosował miód w sporządzaniu maści, słodzeniu wywarów z ziół. Jego uczniowie opracowali ponad 300 recept z miodem. Starożytni Grecy również spożywali duże ilości miodu. Uważali, że zapewnia im siłę, zdrowie, długowieczność. Miód ceniony był także w Egipcie. Królowa Kleopatra do pielęgnacji swej urody zażywała kąpieli z oślego mleka i miodu. Awicenna (8 w.) uczony arabski w dziele "Canon medicine" zaliczył miód do ważnych leków.



Działanie:



Miód jest skarbnicą enzymów, witamin, mikroelementów, kwasów organicznych i węglowodanów pomocnych w leczeniu chorób. Apiterapia (apitoksynoterapia) z łac. Apis- pszczoła , terapia leczenie, to dziedzina medycyny zajmująca się leczeniem i profilaktyką schorzeń za pomocą produktów pszczelich.



Produkty pszczele:



Miód, wosk pszczeli, pyłek, pierzga, propolis, miody pitne (półtorak, dwójniak, trójniak i czwórniak ).



Przechowywanie:



Miód należy przechowywać w szczelnie zamkniętym naczyniu, aby nie chłonął wilgoci oraz obcych zapachów. Duża ilość światła wpływa także niekorzystnie na jakość miodu, dlatego najlepiej przechowywać go w zaciemnionych miejscach. Wiele osób postrzega krystalizację (gęstnienie) miodu jako wadę. Tymczasem jest to naturalna cecha miodów dojrzałych wysokiej jakości.Miodu nie należy zagotować,gdyż traci swoje cenne wartości odżywcze.



Rodzaje miodów:





MIODY JASNE


Miód akacjowy: ma kolor biały lub kremowy, zapach kwiatów akacji, smak słodki, mdły. Znajduje zastosowanie przy zaburzeniach układu trawiennego (zgaga, nadkwasota). Długo krystalizuje. Bogaty we fruktoze,czyli cukier owocowy,stąd jego przydatność w dla chorych z lekkimi postaciami cukrzycy (nie insulinowymi).



Miód rzepakowy: ma kolor od białego do jasnożółtego, słaby zapach kwiatów rzepaku, smaku słodki z dodatkiem gorzkiego. Łatwo przyswajalny przez wątrobę, posiada duże właściwości detoksykacyjne. Szybko krystalizuje,
a jego wygląd po skrystalizowaniu przypomina smalec.Najlepszy w chorobach serca.



Miód lipowy: ma kolor herbaciany, zapach kwiatów lipy, smak ostry, gorzkawy. Posiada właściwości o działaniu napotnym,przeciwgorączkowym, wykrztuśnym i uspakajającym. Posiada dużą aktywność antybiotyczną.



Miód koniczynowy: z koniczyny białej kolor ma słomkowy o słodkim smaku,
z czerwonej łososiowy, lekko kwaśny. Działa uspakajająco, stosowany jest
w wyczerpaniu nerwowym i anemii.



Miód malinowy: barwy złocistomalinowej o zapachu malin i kwaśnym smaku. Zawiera dużo kwasów organicznych i pektyn. Wykazuje działanie napotne, przeciwgorączkowe i antyseptyczne. Podawany jest również w niedokrwistości i miażdżycy.



MIODY CIEMNE




Miód wielokwiatowy: zbierany jest z różnych roślin uprawnych, kwiatów i ziół. Kolor od jasno- do ciemnobrązowego. Zapach zależy od zebranego nektaru. Stosowany przeciw anemii i przeciwalergiczny.



Miód gryczany: kolor od bursztynowego do ciemnobrązowego. Ma silny zapach kwiatów gryki, w smaku ostry, lekko piekący. Zawiera dużo magnezu i witamin. Stosowany w schorzeniach układu krążenia, miażdżycy, osłabieniu pamięci, a także po złamaniach.



Miód wrzosowy: ma kolor brunatny i ostry, gorzkawy smak. Posiada właściwości lecznicze przy zapaleniu dróg moczowych, kamicy nerkowej oraz zapaleniu jelit.



MIODY SPADZIOWE




Miód ze spadzi drzew iglastych: zazwyczaj szarozielony, o delikatnym smaku, mało słodki. Działa przeciwzapalnie, wykrztuśnie i antyseptycznie. Stosowany przy obniżonej odporności organizmu, schorzeniach płuc, stawów i układu nerwowego. Przeciwdziała promieniowaniu jonizującemu. Polecany dla dzieci.



Miód ze spadzi drzew liściastych: głównie lipy, klonu, jawora. Kolor od zielonkawozłocistego do szarozielonego, cierpki w smaku. Ma właściwości moczopędne, żółciopędne oraz przeciwzapalne i dezynfekujące.



Miód mieszany spadziowo-nektarowy: kolor brunatnozielony, ma dużą aktywność antybiotyczną.



Ciekawostki:



* Jak powstaje miód,tak po krótce...otóż podczas lotu,pszczoła lotna zwana zbieraczką wysysa,zlizuje nektar z kwiatów i innych roślin. Ten nektar wędruje przez przewód pokarmowy pszczoły do wola miodowego i tam pozostaje,aż do jej powrotu do ula. W tym wolu nektar jest wzbogacany enzymatycznymi wydzielinami z gruczołów slinowych i gardzielowych:(inaczej mówiąc cukry złożone rozpadają się na łatwiej strawne proste): Po powrocie do ula zbiór ,kropla po kropli odbiera od zbieraczki pszczoła ulowa(nielotna)i przekazuje go do dalszej obróbki. Teraz pszczoły pracują nad odparowaniem zawartości wody,żeby nie ulegał fermentacji,czyli rozmieszczaja kropelki na łuskach plastrów,przy czym stale wzbogacają wszystko wydzielinami enzymatycznymi.Wypełniają miodem puste komórki,przy tym wentylują, machają skrzydełkami nad plastrami,żeby wilgotne powietrze "wyrzucić" na zewnątrz.Jak tylko miód ma odpowiednią konsystencję,zasklepiają komórki woskowymi wieczkami.Wówczas pszczelarz wie,że miód jest gotowy do zbioru. Pyłek kwiatowy zbierają wyspecjalizowane ;o) zbieraczki nektaru na kwitnących kwiatach pyłkodajnych.Mało kto wie,że pszczoła zbierając nektar,przejmując na siebie pyłek,zapyla rośliny i to zapewnia rozmnożenie rośliny,zawiązywanie się nasion czy owoców. Pewnie dlatego Albert Einstein stwierdził,że jak pszczoła zniknie z powierzchni ziemi,to człowiekowi pozostanie cztery lata życia.



* Pszczoły muszą zebrać nektar z kilku milionów kwiatów aby wytworzyć
1 kg miodu. Od tej ciężkiej pracy wykonywanej przez pszczoły pochodzi powiedzenie: `Pracowity jak pszczoła.`



*Przeciętny rój pszczeli liczy od 10 do ok. 50 tys. osobników, obejmując: królową - matkę, liczne robotnice i trutnie.



*Choć wyda się to niewiarygodne,pszczoła ma 5 oczu,nie ma płuc - a oddycha szeroko rozgałęzionym układem tchewek Nie ma żył,lecz otwarty układ krążenia.Cztery skrzydła,a prękość lotu dochodzi do 25 km/h.



(Źródła: Wilkipedia , Pasieka Edmund Rostkowski, www.zwiazek-pszczelarski.pl , www.pasieka.wroclaw.pl Friedrich Pohl "Pszczelarstwo")
Lawendowa Pasieka na Facebooku
© Copyright 2012 grubasq & Chester * Zdjęcia oraz przedstawione wyroby są chronione prawem, zgodnie z Dz.U.1994 Nr 24, poz.83 *